!                         วันหยุดกำลังจะหมดลง ช่างเรวจิงๆ                                                    มีเรื่องราวมากมาย ในช่วงปิดเืทอมนี้ อยากจาบันทีกไว้อย่างละเอียดแต่คงทำไม่ได้ ดันชอบเปนปลาทองเรื่อยไป เลยต้องรีบบันทึกเหตุการณ์ต่างๆไว้               อาทิดที่หนึ่ง              ก้อช่วย ม๊ากะป๊า ทำงาน  จะได้เรียนรู้ความยากลำบากในการหาเงินบ้าง แน่นอนที่ต้องทำคือ เจี๊ยะ เจี๊ยะ เจี๊ยะ หรือ กิน กิน กิน นั่นเอง อาหารไทย-จีนแสนอร่อยเราไม่อาจพลาดได้ ฮ่าๆ คุยพาสาประกิดกะเจ๊ เจ๊เค้าอยาก improve อ่ะ กระตือรือร้นจิงๆ                     ~                          อาทิดที่สอง และ สาม เราก้อ บิ๊น บิน ไป กรุงเทพ เรียนพาสาอังกิดซะหน่อย เดวจาตามโลกบ่ทัน เรียนที่ berlitz อ่ะ เค้าสอนดีจิงๆ ช๊อบชอบ ไว้มีโอกาสจาไปเรียนอีกแน่ๆ เที่ยวๆ เล่นๆ ทำตัวไร้สาระไปวันๆ มีเวลาที่ดี น่าจดจำบ้าง รับรู้ถึงผลของความห่างเหิน จากเพื่อน(เ้้คย)ซี้ของเรา ยังไงฉันก้อยังจะเปนเพื่อนแกต่อไป แกอาจจะเหนฉันเปนคนสุดท้าย เรียน(บ้าน)นอก เพื่อนก้อลิมหมดนั่นแหละ ข้อเสียที่ต้องยอมรับ สองอาทิดนี้เราก้อได้ปักหลักอาศัยอยู่กะพี่เบ๊นผู้น่ารัก ก่อนกลับพี่เค้าก้อให้หนังสือเรามาหนึ่งเล่ม ซึ้งจัง ได้ full house มาชุดนึง ขอบคุนนะ ดีจัยมาก ได้ ซีดี เกียวกับ คริสตศาสนา จากโบสถ์มาเปนกอง คุ้มจัง

ขี้เกียดต่อกรอบแระ เขียนตรงนี้เลยแระกัน แหะๆ

อาทิดสุดท้าย

เราก้อ บิ๊น บิน ไป ญี่ปุ่น

ไปถึงแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในเมือง การ์ตูน เลยอ่ะ เหมือนมาก

ไปเยี่ยมพี่สาวที่น่ารักของเรา

รู้สึกว่า เจ๊เรา อยู่ ญี่ปุ่น จนคล้ายตุ๊กตาญี่ปุ่นไปแระ ฮ่าๆ

นั่งเครื่องบินเกือบ หก ชม เปนการทรมานตัวเองที่ซู๊ดเลย เซงมากอ่ะ

แต่ก้อนะ ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่าา

พาสาอังกิดที่เราร่ำเรียนมา ไม่มีหวังจาใช้สำหรับปราเทดนี้

body language เปนทางเลือกที่ดีที่สุดค่ะ

ไปอยู่ตั้งหนึ่งอาทิด ได้ไปเที่ยวบ้าง เน้นกินเปนหลัก ฮ่าๆ

อาหาร อร่อยมากๆๆๆๆ แบบไม่รู้จะบรรยายยังไงอ่ะ

คัยยังไม่ไปกิน ชีวิตนี้หาโอกาสซักครั้ง รับรองไม่ผิดหวัง

ฟูจิ ฮาจิบัง จาถูกลบออกจากสมองทันที ฮ่าๆ

ในที่สุดความใฝ่ฝันที่จะได้เหนเค้าทำ ทาโกะยากิ หรือ ขนมครกญี่ปุ่น ก้อเปนจิง

เจ๊ก้อพาบ๊วยไปกิน ราเมง บนเขา ขี้นไปจากมหาลัยของเจ๊อีกหน่อย

ชามใหญ่มาก แต่เราดันกินหมด มันอร่อยนี่นา แหะๆ

ยังมีประสบการณ์ กะ เรื่องอีกเยอะเลย แต่ไปเขียนในไดอารี่ดีก่า ยาวเกิน คิๆ

ได้เรียนรู้คำว่า ขอบคุณ แบบเตมๆมาด้วย

เค้าพูดกันว่า "อาริกาโตะ โอะจะอิมัส ชิตะ"

ย๊าวยาวเน๊อะ มิน่า คนที่นั่นพูดกันแบบไม่ค่อยจาหายใจเลย